Splitsing euro kan België doen barsten

 

Ex: http://www.politiek.net/

 

Het eventuele einde van de euro zal niet zonder slag of stoot verlopen, meent Derk Jan Eppink. 'Geruzie en monetaire conflicten zijn waarschijnlijk.' Tussen Duitsland en Frankrijk bijvoorbeeld, maar ook, eens te meer, tussen Vlamingen en Franstaligen in dit land.

Op de gezichten van Europese leiders tekent zich radeloosheid af. Elke keer als Commissievoor-zitter Barroso en Europees President Van Rompuy naar het Europees Parlement komen zien ze er moedelozer uit. Ze grossieren in bezweringsformules over de eurozone, maar beseffen intellectueel dat de munt zijn beste tijd heeft gehad. Het Europese bedrijfsleven, iets minder sentimenteel, bereidt zich voor op het leven na de euro.

Het grootste deel van de Europese politici leeft in de staat van ontkenning. Ze willen niet spreken over een omvorming, laat staan opdeling, van de muntunie. "De euro is een politiek project om een federale unie te bereiken en de economie moet volgen", zei het Ecolo-Europarlementslid Philippe Lamberts. Maar wat als de economie niet volgt? Is het niet beter een plan-B te maken zodra het droomplan in duigen valt? Europese bedrijven proberen zich een voorstelling te maken hoe hun markten er uitzien zonder euro. Welke afzetmarkten gaan behoren tot welke valutazone? Wat is de impact van devaluaties? Investeerders proberen intussen hun posities in euro te reduceren. Zwitserland geldt als veilige vluchthaven. Door de vlucht uit de eurozone besloten gisteren de centrale banken van de VS, de eurozone, Groot-Brittannië en Japan de globale valutamarkten liquide te houden met goedkope omruiloperaties.

Gewapende conflicten

Het onheilspellende van een splitsingsscenario is de ongewisheid. Economisch lijkt het niet zo moeilijk. Als men van zeventien munten één kan maken, kan met ook van één munt twee versies maken. Maar politiek is het een wespennest. Indien men de eurozone opdeelt in een zone met een harde valuta rondom Duitsland en een zone met een zachtere valuta rondom de EU-lidstaten aan de Middellandse Zee, waar staat Frankrijk dan? Frankrijk zal zich monetair willen vastklinken aan Duitsland, maar de Franse economie kan niet volgen. Het Franse begrotingstekort is ruim 7 procent. De gecombineerde schuld van de vier grootste Franse banken is 250 procent van het Franse BNP. Er hoeft weinig te gebeuren en Frankrijk verliest zijn 'triple A'-status. Een deling van de eurozone kan leiden tot een clash tussen Duitsland en Frankrijk. Alain Jupé, de Franse minister van Buitenlandse Zaken, voorspelt 'gewapende conflicten' als de eurozone breekt. Dit is bangmakerij en een voorschot op het intimideren van Duitsland, maar geruzie en monetaire conflicten zijn waarschijnlijk.

Hans-Olaf Henkel, de voormalige voorzitter van het Bundesverband der Deutschen Industrie (BDI), pleit al ruim een jaar voor een opdeling van de eurozone in een noordelijke zone met een 'neuro' en een zuidelijke zone met een 'zeuro'. Hij publiceerde vorig jaar zijn boek Rettet unser Geld. Henkel werd weggehoond door de Duitse politieke elite. In de jaren negentig verdedigde hij de invoering van de euro. Maar in de loop van de jaren besefte hij dat de gemeenschappelijke munt een vergissing was.

Volgens hem heeft de euro twee structurele defecten. Ten eerste werd de begrotingsdiscipline niet effectief afgedwongen en komen de huidige pogingen tien jaar te laat. Ten tweede probeert de muntunie een culturele kloof tussen Noord- en Zuid-Europese landen te overbruggen. Zuid-Europese landen als Griekenland en Italië waren altijd gewend te spenderen en te devalueren, terwijl het Noorden spaarde en investeerde. De euro probeert van Grieken Duitsers te maken, maar dat is tot mislukken gedoemd. Landen als Griekenland en Italië hebben in de eurozone hun concurrentiekracht verloren en zijn veroordeeld tot recessie en depressie zonder uitzicht.

Henkel ziet meer in een splitsingsscenario dan in een uitzettingsprocedure. Het verwijderen van landen uit de eurozone, bijvoorbeeld Griekenland, leidt tot een run op de Griekse banken en het instorten van het financieel systeem. Met een opdeling en een 'zeuro' houden Zuid-Europese landen een munt, die echter sterk zal devalueren. Daarmee kunnen ze hun concurrentiepositie herstellen. In de landen van de 'neuro' gebeurt het spiegelbeeld: de munt stijgt in waarde en de export wordt duurder. Volgens Henkel wordt dit opgevangen omdat bijvoorbeeld de Duitse industrie voor 45 procent half-fabrikaten en energie invoert. De lagere kostprijs van de import compenseert de duurdere export. Duitsland heeft met de sterke D Mark ook altijd goed geëxporteerd, zoals Nederland met de gulden.

En België? Europa's monetair-culturele scheidslijn loopt dwars door België, zij valt in feite samen met de communautaire grens. Vlaanderen is concurrerend en kan perfect functioneren in een harde valutazone, maar Wallonië niet. Die kloof wordt nu gedicht door de Belgische transfereconomie, met een subsidiestroom van noord naar zuid. Als de eurozone wordt gesplitst, staat België voor het blok met de keuze van de muntzone.

Financiële markten hebben net de vorming van een federale regering afgedwongen met verlaging van de Belgische kredietwaardigheid en nu zou een scheiding van de muntunie België wederom voor een existentiële crisis plaatsen. Vlaanderen in de neuro en Wallonië in de zeuro, met Brussel, hoofdstad van Europa, in beide muntzones? Het mislukken van de euro confronteert België met zichzelf. Juist daarom verkiezen Belgische politici voorlopig de oogkleppen.

Soyons honnêtes, l’espace d’une seconde

Soyons honnêtes, l’espace d’une seconde

par Jacques GEORGES

 

Pour moi, la Droite, c’est quelques valeurs, réflexes et attitudes, pas si nombreux, qu’on a en soi et qui, par-delà les tribulations de la vie concrète et la comédie du quotidien, prévalent aux heures graves: l’honnêteté intellectuelle, le refus des faux semblants et échappatoires, le goût de l’esthétique et du beau geste gratuit, la capacité de décider contre son intérêt, l’attachement à sa famille et à ses communautés naturelles, la volonté de faire toujours prévaloir le long terme, le sens de l’honneur et de la fidélité, et quelques autres thèmes qui ne sont pas que des grands mots. Tout ceci ne forme pas un système et contient même pas mal de contradictions internes, avec lesquelles il faut vivre. Mais quand bon nombre de ces valeurs sont bafouées en même temps, parce qu’on est idéologue, parce qu’on se veut malin ou cynique, parce qu’on veut passer à la télé ou gagner une élection, etc., est-on encore à droite ? Peut-on encore se regarder dans la glace ?

 

Ce prologue s’applique assez bien à ce que je lis ces temps derniers du côté de la Droite intellectuelle (ce qu’on appelle la « Nouvelle Droite ») et de la Droite politique, à savoir le Front national, s’agissant du problème qui va nous occuper tous dans les trente prochaines années, à savoir la crise.

 

Que lit-on, qu’entend-on ? Que les « Marchés » ont pris le pouvoir au détriment des peuples, que les agences de notation anglo-saxonnes sont des machines de guerre contre l’Europe, que le capitalisme est le mal, que le libéralisme est à l’origine de tous les maux, qu’il faut casser la machine bruxelloise à broyer les peuples, revenir au franc et monétiser la dette. Je ne prétends pas que tout ceci soit mal fondé, loin de là. Je ne dis pas qu’il faille renoncer à réfléchir sur le fond, sur les causes intellectuelles et morales qui ont conduit au désastre qui s’annonce.

 

 

Mais je dis qu’il y a un temps pour tout, et que nous sommes dans l’urgence et face à un croisement de l’Histoire. Je dis qu’il faut en toutes circonstances rester sérieux, honnête et responsable. Je dis qu’il ne faut pas penser et agir en idéologue, ni utiliser, comme Saint-Just, Robespierre, ou Lénine, de grands concepts mal maîtrisés sans précaution et sans souci des conséquences. Je dis que casser la baraque par légèreté ou aveuglement idéologique, sans traiter ni même comprendre le problème au fond, est criminel.

 

Aux révolutionnaires de papier, je rappelle ces quelques vérités de base :

 

—Les Marchés, c’est nous tous, les petits, moyens et grands épargnants, titulaires d’un compte d’épargne, d’une assurance-vie ou d’une pension de retraite. Les marchés, c’est aussi et souvent le rappel au bon sens des braves gens.

 

— Les agences de notation ne sont que des « guides gastronomiques » d’ailleurs bienveillants, ou des thermomètres, qui servent en tout cas à dire que le roi est nu et que ça ne peut pas continuer comme ça. Merci à elles d’exister, même si elles doivent s’améliorer.

 

— Les banquiers de marché ne sont pas d’ignobles pervers, mais des petits malins qui jouent un jeu en boucle que nous avons eu collectivement la folie de laisser se développer sans règles.

 

— L’endettement n’est pas le problème principal, mais la conséquence de deux problèmes qu’il faut résoudre en amont : ne pas dépenser plus qu’on ne gagne, et ne pas importer plus qu’on n’exporte. Retrouver notre sens de la responsabilité et remédier à notre perte collective de compétitivité. Braillards et indignés sont attendus sur ce programme d’héroïsme au quotidien !

 

— Des dettes, cela se paie de toute façon. L’inflation via la planche à billets, solution des souverainistes, est un moyen cynique et lâche de faire payer le petit peuple.

 

— L’Europe, même de Bruxelles, n’est pas le mal, mais le remède, si nous avons encore la volonté de vivre haut et fort, et le souci du Destin européen !

 

Jacques Georges

 

---

 

Article printed from Europe Maxima: http://www.europemaxima.com

 

URL to article: http://www.europemaxima.com/?p=2305